Vlinders. Ik voel ze weer. Zoals ik ze vaker voel wanneer ik door Franse landschappen loop. Verzonken in gedachten, totdat er iets magisch opdoemt. Zoals ook nu: het Lac des Corbeaux laat mijn adem even stokken. Wat is dit ongelooflijk mooi.

Vier dagen eerder rijd ik nietsvermoedend het Franse land binnen. In Nederland het vieze weer achter me gelaten. Regen, grauw. In Frankrijk vooralsnog even niet veel beter. Maar de wetenschap dat ik de komende dagen in een wonderwit landschap zal vertoeven, maakt alles goed. Alhoewel… Heel even word ik onzeker. Zal er in de Vogezen dan wel sneeuw liggen? Hier, net de Franse grens over, doen we het met 12 graden en regen. Veel regen. Ineens slaan de twijfels toe. Moet ik voor die verse poedersneeuw niet toch nog verder rijden, richting de Alpentoppen?

De Vogezen ligt op slechts 6 uur rijden van mijn woonplaats in het zuiden van Nederland. Zes uur. Een prima bestemming voor een paar dagen, dus. Via een van mijn contacten in Frankrijk vernam ik dat deze regio een goed alternatief is voor de Franse Alpen. Ook in de Vogezen kan er geskied worden, en zelfs van apres-skiën zijn ze hier niet vies. De toppen zijn wellicht wat minder hoog, ook hier heb je pistes in alle kleuren. Zelf ben ik geen wintersporter en zoek ik altijd naar alternatieven. Dat ook dát geen problemen zou opleveren, wist de Française in kwestie me te verzekeren. “Jij gaat genieten daar!”

Zo gezegd, zo gedaan. Begin maart zit ik in de auto. Vol verwachting, maar toch ietwat zenuwachtig. La Bresse is de plek waar we deze dagen vertoeven. Eenmaal in de buurt van La Bresse verandert het landschap gelukkig. Vlakke wegen gaan over in heuvels en de eerste sneeuwrestanten zijn te zien. Niet spectaculair nog, maar ik vertrouw het wel. Eenmaal in La Bresse vallen er wat sneeuwvlokken op de auto en ben ik overtuigd: er ligt sneeuw in de Vogezen. We checken in op de camping waar we een kamer hebben geboekt in het hoofdgebouw. Een lieflijk simpel plekje, geen luxe, maar daar was ik niet perse naar op zoek deze reis. Ik kijk uit mijn raam en zie heuvels bedekt met bomen en verse sneeuw. Ik kan niet anders dan glimlachen.

De volgende dag word ik wakker, open de gordijnen en zie wat ik niet had verwacht: het sneeuwt vreselijk hard. Enerzijds maak ik een vreugdesprongetje: er is sneeuw! Anderzijds hoop ik algauw dat het toch snel droog mag worden vandaag. Dat wordt het niet. Maar dat betekent niet dat ik niet geniet. Integendeel. Ik rijd langs meren, door de bossen van de Vogezen. Het ziet er vandaag allemaal ietwat mysterieus uit met die grauwe lucht boven me waaruit witte korrels naar beneden dwarrelen, maar zeker niet minder mooi.

winterreis-vogezen-001

winterreis-vogezen-002

winterreis-vogezen-003

 

Op sneeuwschoenen door de Vogezen

Hoewel ik blij ben met de sneeuw, kan ik na een natte en vooral ijskoude dag als gisteren niets dan hopen op een paar zonnestralen vandaag. Wanneer ik mijn gordijnen weer open, krijg ik precies waarop ik hoopte. De zon! Hij schijnt prachtig op de heuvel waarop ik uitkijk. Ik ben blij, want vandaag staat er een beklimming op het programma. Ik ga op sneeuwschoenen de Vogezen ontdekken en had goede hoop op de top van de Hohneck. Met dit weer moet dat lukken, stel ik.

Over de schitterende bergpas de Route des Crêtes rijd ik richting de Hohneck. In een klein half uurtje voert mijn auto me door prachtige landschappen in de richting van de bergtop. We parkeren de auto aan de voet van de Hohneck, waar het in het zonnetje aangenaam aanvoelt. Ik zie in de verte andere sneeuwschoenwandelaars de top beklimmen en heb er zin in. Dit wordt een mooie tocht. Het beklimmen van de Hohneck neemt slechts een kleine drie kwartier tijd in beslag, dus een heel heftige tocht is het niet. Dat is fijn, want dat geeft extra ruimte om gewoon lekker rustig aan te doen en te genieten van de omgeving. Precies dat doe ik dan ook. Na een paar passen zie ik hoe de bergen voor mijn ogen opdoemen. Heel in de verte zie ik zelfs alpentoppen. Oui oui, c’est magique!

Eenmaal boven op de Hohneck merk ik pas hoe koud ik het heb. Het waait hier stevig en er is geen plekje om even op te warmen. Dus besluit ik na een korte stop bovenop de top algauw weer een afdaling in te zetten. En dan pas merk ik hoe gemeen die wind hier kan zijn. IJzig. Mijn handen doen inmiddels pijn en ik besluit stevig door te stappen. Beneden wacht er een warme chocomel op me, prent ik in mijn hoofd… En inderdaad: die warme chocomel maakt alles goed. Ik kijk vanuit het cafeetje het raam uit en geniet alweer snel. Die pijntjes neem ik graag voor lief.

winterreis-vogezen-raquettes-006

winterreis-vogezen-raquettes-001

winterreis-vogezen-raquettes-002

winterreis-vogezen-raquettes-003

winterreis-vogezen-raquettes-004

winterreis-vogezen-raquettes-005

 

Me wanen in Canada bij het Lac des Corbeaux

Vanaf mijn accommodatie op de camping loopt een wandeltocht naar het Lac des Corbeaux, zag ik gisteren op wandelbordjes. Ik nam mezelf eerder al voor dat dit op mijn programma zou komen, et voila: vandaag besluit ik te gaan. Ik stap het bos in en begin te lopen. Hoewel het volgens de bordjes een sneeuwschoenwandeling is, heb ik mijn zogenoemde raquettes thuis gelaten. Er ligt hier zo laag in het dal geen sneeuw en ik hoop maar dat de rest van de tocht ook goed te doen is zonder de sneeuwschoenen. Na drie kwartier lopen door de prachtige bossen van de Vogezen, staat daar het verlossende bordje: Lac des Corbeaux. Het meer kan nu nooit ver weg meer zijn. En inderdaad, ik zet een paar stappen omhoog en voor ik het goed en wel doorheb, voel ik ze weer. Die vlinders. Die ik vaker voel wanneer ik door Franse landschappen loop. Wat is dit prachtig. Dit meer, zo idyllisch. Ik waan me heel even in Canada, ook al ben ik daar nooit geweest. De zuivere lucht adem ik een paar keer diep in en dan besluit ik neer te ploffen aan dit meer. Mijn neus in de zon. Genietend van dit natuurschoon, eigenlijk zo dicht bij huis.

winterreis-vogezen-colmar-lac-corbeaux-002

winterreis-vogezen-colmar-lac-corbeaux-003

winterreis-vogezen-colmar-lac-corbeaux-001

 

Een levensecht sprookje: Colmar

Dat sprookjes bestaan, geloofde ik tot voor kort alleen tijdens mijn bezoek aan de Efteling. Hoewel… Ik heb vaker magnifique plekjes in Frankrijk gezien waarvan ik bijna geloofde dat het niet echt kon zijn. Dat het een fantastiewereld moest zijn. Maar de stad die het echte sprookjesgevoel bij me teweeg brengt, is Colmar. We besluiten onze trip naar de Vogezen te combineren met een bezoek aan deze stad. Van La Bresse rijden we via het kaasstadje Munster naar Colmar en stoppen onderweg nog bij een kaasboerderij om wat verse Munster in te slaan. Onze eindbestemming is Colmar, en dat is maar goed ook. Want wat een pareltje… Even heb ik het gevoel in Disneyland te lopen. Dan weer besef ik dat dit het echte leven is hier. Het is bijzonder om te zien hoe men deze stad heeft vormgegeven. Via Petite Venice, waar vakwerkhuisjes eerder regel dan uitzondering zijn, loop ik een route door de stad. Ik vergaap me aan de mooie archictectuur, maar ook aan de lieflijke winkeltjes. Wijn, kaas, antiek… En de tientallen restaurantjes. Die avond schuif ik zelf aan bij Crêperie Palais des Legendes, waar we door de eigenaren – een lief echtpaar – warm welkom worden geheten. Ook het eten is heerlijk. Simpel, maar ontzettend smaakvol. Hun aandacht voor ons, maar eigenlijk voor iedereen, is bijzonder te noemen. Ooit zal ik terugkeren. Naar Colmar, naar Palais des Legendes, naar de Vogezen…

winterreis-vogezen-colmar-stedentrip-001

winterreis-vogezen-colmar-stedentrip-002

winterreis-vogezen-colmar-stedentrip-003

 

Praktisch

Waar? Vogezen
Vervoer? Voor wie toch liever het vliegtuig pakt, ligt Basel Airport op een goede locatie in de Vogezen.
Beste reistijd voor sneeuw? Februari, begin maart
Beste plekken om te verblijven? La Bresse, Gerardmer en alle omringende dorpen
Wat te doen naast skiën? Sneeuwschoenwandelen, langlaufen, een van de vele meren bezoeken, naar een kaasboerderij, een wijnproeverij, een hondensledetocht, een citytrip naar Colmar (bedenk wel dat hier geen sneeuw ligt, zo laag in het dal)…
Good to know: in februari vieren de Fransen zelf vakantie en kan het dus druk zijn. Hoewel ik zelf dol ben op maar zien waar ik beland op reis, raad ik je toch aan je accommodatie op tijd te boeken in deze maand. En dat geldt ook voor excursies die je wilt doen, zoals een hondensledetocht. Zelf viste ik hiermee achter het net. Helaas!

sneeuwschoenen-vogezen

  1. Ah daar is je artikel eindelijk 🙂 Ik sluit mij bij je aan, de Vogezen zijn magisch mooi in de winter, maar ook in andere seizoenen. En ik hoop dat meer mensen enthousiast worden over deze minder bekende Franse bergen. Als ik je mooie foto’s zie, krijg ik zo’n heimwee. Wat is het toch mooi daar. Dat dit altijd mijn achtertuin was maakt mij blij maar doet mij ook beseffen dat ik er vroeger te weinig bij stilstond hoe mooi dit gebied is. Fijn om te lezen dat je hebt genoten van deze prachtige omgeving en dat je je als niet skiër prima hebt vermaakt. Lac des Corbeaux is een echt pareltje he. En ja, de wind is bijna altijd gemeen op de Hohneck 😉 Leuk dat je ook een uitstapje naar Colmar hebt gemaakt. Ik was er tijdens de feestdagen, sprookjesachtig.

  2. Nou, dit is inderdaad magisch! Wat ziet dit er geweldig uit zeg, je heb ook echt prachtige foto’s gemaakt! Super mooi daar 🙂

Leave a Reply